صــدف دیـن خـدا را دُر یـکدانه توئی

                              قدمی رنجه نما صاحب این خانه توئی

دگر بار نیمه شعبان، خجسته میلاد مولایمان فرارسیده و باز دستهای خالی و چشم امیدمان به آستان پر مهر و عطوفت آن یار مهربان است.

نگاه ساکت باران به روی صورتم دردانه می لغزد

ولی یاران نمی دانند که من دریای از دردم .

به ظاهر گرچه می خندم ولی اندر سکوتی تلخ می گریم

عشق واژه ی لال است تو باید باشی

زندگی بی تو محال است تو باید باشی

اشک او جانب دل گفت که ای خوبترین

یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

 
آنهم شب عید تقدیم توباد

                   ن ظ ر  یادت نره عزیز...