
یکشنبه 11 آذر 1386
اینجا هوا پر از غمه
*سلام بهونه قشنگ من برای زندگی* *آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی* *فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت* *دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت* *حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه* *جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه* *ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه* *از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه* *دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون* *فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون* *فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم* *حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم* *رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی* *قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی* *نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت* *برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت* *به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته* *یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته* *من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره* عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم داغ دلم تازه میشه اسمت و وقتی می آرم وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هیچ وقت نگیر حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه تو رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن نورشونو بدرقه پاکی خنده هات کنن یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذاره مریم همون کسی که بیشتر از همه دوست داره
05:59 AM \| h_m483 \| اشعار \| نظرات comments.[2]

عناوین آخرین یادداشت ها

menu

آرشیو

موضوع بندی

Calendar

counter

تعداد بازدیدکنندگان : 35822