من عمریه غرق غمم

تو شدی غمگسار من

تنهای تنهاس دل من

تو دلمو تنها نذار

چشمای من برای تو

چشمامو بی نصیب نذار

ببین چه التماسیه

ببین چه غرق خواهشم

ببین چه اشکی میریزم

تو خلوت تنهائیهام

ببین که دوریت برام

چه دردیه چه رنجیه

حس میکنی چه شعریه

شعر غم ودرد و عذاب

باور داری ؟

که لحظه هام همش

بفکر با تو بودنه

از تو همش سرودنه

میفهمی تو من چی میگم.

تو میدونی از چی میگم.

مثل ابرای زمستونی

دلم از گریه پره

شیشه نازک دلم منتظر تلنگره

من دارم دیونه میشم

بیا پیشم بیاپیشم

یا دلو بی خبر نذار

بیا که من از غم تو

میشکنم پژمرده میشم

میدونی درد جدایی

میزنه تیشه به ریشم

میدونی من غصه دارم

قصه پر غصه دارم

ای قصه پرداز دلم

نظر فراموش نشه

اون که هر چی ابردنیاست خونه داره تو چشاش

     اون که ناچار بخنده اما گریس خندهاش

          اون که تو شهرش غریبه با یه عالم آشنا

               هیچ کدوم باور نکردن غربت تلخ صداش

                           اون منم      اون  منم       اون منم  

                                    بغضم و تو گلوم میشکنم   

  اولین گناه من نگاه معصومی بود که از بستر تنهایی به سوی  تو افتاد

من از طــــــــــــرح نگاه تو امید مبهمی دارم

نگاهت را نگیر از من که با آن عالمی دارم

اگر دورم ز دیدارت دلیل بی وفایی نیست

وفا آنست که نامت را نهانی زیر لب دارم

می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد
گریه این گریه اگر بگذارد با تو از روز ازل خواهم گفت
فتح معراج غزل کافی نیست باتو از اوج غزل خواهم گفت
مینوسم همه ی هق هق تنهایی را
تا تو از هیچ به ارامش دریا برسی
تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی
به حریم خلوت عشق تو تنها برسی
می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد

مینویسم همه ی با تو نبودن ها را
تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری
تا تو تکیه گاه امن خستگی هام باشی
تا مرا باز به دیدار خود من ببری
می نویسم مینویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد
با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد

 

 

تیشه فرهاد دلی دریاوار
درد شیرینو به خاطر بسپار

چک چک نورو از سقف بازار
دیروز دورو به خاطر بسپار

شمعی روشن کن پای هر دیوار
سایه هامونو به خاطر بسپار

شهزاده عشق سراپا ایثار
از آتش گذشت به خاطر بسپار

بودن یعنی عشق غربت یعنی درد
ای درد کهنه از این جا برگرد

شکل گریه نیست گریه زیر لب**
گریه در رگبار به خاطر بسپار

ای تو از جنس گل ابریشم
نام تو یعنی تکرار شبنم

بی تو می ترسم وقت سرودن
با تو گود می ره شهامت من

تا دریا دریاست رودی جاری باش
تا عاشق تنهاست شعری کاری باش

دستامو بگیر ای خوب نایاب
بگو از مهتاب از فتح مرداب

بودن یعنی عشق غربت یعنی درد
ای درد کهنه از این جا برگرد

آوازم در خود از صدا افتاد
به خاطر بسپار به خاطر بسپار