تقدیم به بهترینم
آواره شدن حکایت سختی نیست.
از پاکی اشکهای خود فهمیدم .
لبخند همیشه راز خوشبختی نیست
نگاه ساکت باران به روی صورتم دردانه می لغزد
ولی باران نمی داند
نه . او هرگز نمیداند
که من دریایی از دردم .
به ظاهر گرچه می خندم ولی اندر سکوتی تلخ می گریم
زندگی بی تو محال است تو باید باشی
اشک او جانب دل گفت که ای خوبترین
هستی ام زیر سوال است تو باید باشی
زندگی ای سر تا بپا اندوه و درد
زندگی ای راز و رمز آه سرد
زندگی ای سینه ات بس تنگ تنگ
زندگی ای آرزوهای قشنگ
زندگی ای ارمغانت درد و رنج
زندگی ای با تو اما هیچ تو
زندگی ای خفته مارپیچ تو
زندگی ای درد و عذاب رنگ رنگ
زندگی ای سایه هر درد و جنگ
یارب این اندوه و درد و آه سرد
یارب این آرزوهای قشنگ
در سینه های تنگ تنگ
یارب این سایه های درد و جنگ
این خفته بسان مار واما خوش رنگ رنگ
بر کدامین اصل هستی ساز شد
بر چه فقهی پایه اش بنیان شد
بر کدامین خواستنهای بشر اهدا شد
وه که میدانم همه بدبختی است
بد برای بخت خواندن عادت است
وه که میدانم بشر این ناسپاس
قد خود را با کژی ها کرده راست
لیک غافل گشته ازاحوال خود
سوی نابودیست خود اما بخفت
دلم تنگ است . دلم بس عاشقانه تنگ است وتنها
که تنهایی به لب می آورد جانم
بیا تا با تو گویم راز.
با سازی خوش
از هیاهوی غریب دل که بی پروای بی پروا
تلنگر می زند برجان و دل بر من.
و می خواند که تو
به من نزدیک نزدیکی ...
نظر فراموش نشود .... تشکر